Macie czasem tak, że nic Wam się nie chce? Włączcie wtedy muzykę tego pana: James Curd. No chyba, że nie lubicie muzyki elektronicznej

robot head

Naprawdę fajnie tworzy się przy tej muzyce, a utwór ‘We just wont stop” rządzi!

EDIT: Myślicie, że takie roboty i sztuczna inteligencja to fajna sprawa? Przeczytajcie poniższy thriller Kapustki a zmienicie zdanie:

Wiecie co?

spać mi się chce

i dlatego dzisiaj tylko tyle Koniecznie zajrzyjcie jeszcze raz do wpisu z dnia 49. Kapustka przygotował niespodziewankę

EDIT: Panie i Panowie. Kapustce nie chce się spać. Jest nawet gorzej – nie może zasnąć:

Zamykam oczy. Czerwony poblask przechodzi w zieleń, po czym tonie w granatowoczarnej głębi. Jutro dodatek do gazety wyborczej. Ciemne morze powoli faluje a ja razem z nim unoszę się i opadam. Jeśli rzucę się do pracy rano, to jeszcze dam radę się wyratować na południowe spotkanie. Dobra, cicho, idziemy spać. Zwinięty w kłębek obracam się nieważko. Boże, żeby tylko Dawid też nie dał rady się wyrobić, na jego tle może nawet wypadnę pozytywnie! Spokojnie. Głęboki wdech. Fala odprężenia od stóp, przez łydki, uda, brzuch. Na ulicy przejeżdża samochód. Jestem potwornie śpiący, muszę zasnąć. Na ulicy przejeżdża samochód z wykręconym tłumikiem. Wyobrażam sobie, że pracuję, pracuję w fabryce zabawek.

Stoisko to dwie taśmy. Na dalszej dwadzieścia tysięcy nóg, na bliższej dziesięć tysięcy korpusów. Zatrzymują się na sekundę. Chwytam kończyny i jednocześnie dociskam z przeciwnych stron. Uszkodzone egzemplarze zabieram do domu. Gdy ich sterta nie mieści się w szafie, to robię selekcję i zachowuję tylko te w lepszym stanie. Jeszcze nie wiem, co z nimi zrobię. Ponoć Andrzej maluje im paznokcie. Boję się go. Dziś je upiększa a jutro zwariuje i zacznie mordować.

Chwyciłem, docisnąłem, spojrzałem na Grześka, chwyciłem, docisnąłem, wygląda gorzej od tych lalek, chwyciłem, docisnąłem, wczoraj jego dzieciak straszył, że ucieknie, chwyciłem, docisnąłem, ja bym go chwycił i docisnął, chwyciłem, docisnąłem, ale to tylko łatwo tak mówić. Nagle taśma zatrzymała się. Na krótko zapadła cisza, po czym usłyszałem znajomy narastający szmer. Części zabawek drżały jak dłonie starszych ludzi. Powoli podnosiły się, aż do pełnego stania i dalej. Nóżki stanęły lekko na samych palcach i po chwili wzbiły się w powietrze. Część osób wyszła na papierosa - rekonfiguracja trwa od dziesięciu minut do godziny.

Leżę już od takiego czasu, że zgłodniałem. Nie zapalając światła wchodzę do kuchni i pożeram kanapki. Wiem, że to niezdrowe, ale ten dodatkowy ciężar dociska mnie do granatowoczarnej głębi i ułatwia utonięcie.

W chwili, gdy komponenty krążyły pod dachem hali niczym chmara ptaków, prezes zgromadził wszystkich i oznajmił, że w ciągu dwóch godzin musi zwolnić połowę z nas. Stoimy i czekamy na koniec rekonfiguracji. Próbuję rozmawiać z Grześkiem, ale nie odpowiada. Powtarza tylko „to straszne” mniej więcej raz na sekundę. Niektórzy chyba płaczą. Ja nie czuję zupełnie nic i tylko zastanawiam się, co zdecyduje o pozostaniu. Porusza się tylko wir zabawek nad nami … i Andrzej! Już myślę, że to jest właśnie ten moment, w którym pękł i zacznie mordować, ale on biegnie po odłożone defekty i nerwowo je składa. Podchodzą inni. W ostatniej chwili próbują zrobić dobre wrażenie i montują odpady. Dwie godziny później to właśnie oni są odprawiani.

Pozostaliśmy w mniejszym gronie. Składam jedną zabawkę w pół sekundy. To cztery szybkie ruchy. Nie spoglądam na Grześka. Nie gromadzę nóżek do domu. Nie daję rady zdążyć na każdy korpus. Aż wpadam na pomysł – będę od razu chwytał większy zapas. Właśnie wtedy halę ponownie wypełnia głos prezesa. Z głośnika mówi, że za pierwszym razem nie powiedział nam wszystkiego – musi zwolnić jeszcze raz połowę osób. Nie wiem, czy chcę pozostać.

Horyzont zdaje się rozjaśniać blaskiem nadchodzącego dnia. Wstaję, po czym przez dziesięć minut oglądam sygnał kontrolny w telewizji. Monotonne piszczenie moduluje się podczas ziewania. Kładę się po raz trzeci.

Uświadamiam sobie, że niezależnie od tego, czy pozostanę, czy odejdę, nie będzie tak dobrze jak kiedyś. Spoglądam na zagubionego Grześka. Obsługuje każdą lalkę, ale wstawia tylko jedną nóżkę. Po raz ostatni zabieram do domu siatkę defektów. Części, które nigdy nie uniosły się podczas rekonfiguracji. Wstawiam je do szafy. Zaciągam kołdrę. Straciłem pracę. W końcu zasypiam.

Jakiś czas temu Adam Kałuża ‘Folko’ poprosił mnie o narysowanie „ślimaka bez skorupki trzymającego wędkę w dłoniach”

ślimak bez skorupki trzymający wędkę w dłoniach

Ślimak idący na ryby to chyba samobójca, nie? Chyba, że będzie łowił takie małe, malutkie rybki. Wtedy to tak

PS. właśnie zobaczyłem jeszcze raz szkic Folka i ten ślimak miał chyba łowić ryby a nie na nie iść. oooops

EDIT: Kapustka opisał przygody ślimaka

Dwa lata poszukiwań doprowadziły mnie do wzgórza, porośniętego bujną miłką eragrostis cilianensis. U podnóża rozciąga się opuszczony staw, a zza grzbietu rozległa łąka, aż po horyzont. Zatrzymałem się w połowie wysokości z widokiem na piaszczysty brzeg. Ziemia i łodygi traw są nienaruszone, zatem od długiego czasu nikt tu nie pomieszkiwał. Zasnąłem z głową na prostym posłaniu, przez które dochodziło przytłumione tętnienie mrówek albo dżdżownic. W nocy całe wzgórze pachnie słodką miłką. Aż ślinka cieknie.

Nasze muszle z zewnątrz noszą ślady miejsc, przez które przeszliśmy, dzięki czemu na widok nieznajomego ślimaka mogę powiedzieć, skąd przybywa. Niestety w środku jest tak ciasno, że nie przyjmujemy gości, przez co przestaliśmy ze sobą całkowicie rozmawiać. Ja z trudem zmieściłem ten dziennik i atrament. Na kolor ścian mogłem wybrać: a) zielony z roślin b) czerwony z gliny lub c) perłowy, którego jakoś dziwnie zawsze mam pod dostatkiem. Zdecydowałem się na ten ostatni, co pewnie czyni mnie jakimś ekscentrykiem.

Pierwszy raz powędrowałem na południowe zbocze, gdzie miłka okazała się w połowie obgryziona. Przypuszczam, że nie jestem sam.

Pojawił się na szczycie. Na muszli zeschnięte błoto i ususzony kwiatostan setaria decipiens, którego nie widziałem już od dawna. Mam nadzieję, że nie zatrzyma się na długo, przecież tacy jak on wybierają miejsca mniej skalne. Wieczorem zszedł na południowe zbocze. Może już wybrał się w dalszą podróż?

Najgłupsze przekonanie ludzi odnośnie ślimaków, to że uwielbiamy biały ser, z którego ponoć wyrabiamy pierogi. Widziałem kiedyś jak człowiek torturował mojego kumpla, uderzając go po oczach i obiecując twaróg gawroliński, poniekąd bardzo drogi. W naszej religii oczekujemy przyjścia mesjasza z wielkimi rogami, który będzie wyrabiać pierogi, zamieniające ludzi w poa nemoralis. Każdy ślimak stanie wtedy przed decyzją, czy chce pożreć swojego dawnego prześladowcę, czy mu darować. Zmieniając temat: Sateri decipiens ostatnio nie widziałem.

Spragniony zszedłem dziś do stawu, z którego piłem pochylony. Jednocześnie myślałem o przemalowaniu wnętrz na zielony i nawet nie zauważyłem jak piaskowe dno usuwa się pod moim naciskiem. Ocknąłem się dopiero, gdy woda unosiła mnie kilka centymetrów od brzegu. Próbowałem się podciągnąć, ale tylko spiętrzałem wodę i jeszcze bardziej odpływałem. Odległość wynosiła już ogromne 30cm gdy dostrzegłem saterię decipiens. Pomyślałem, że przyszedł się pożegnać, ale on wszedł do wody i podpłynął. Gdzie się tego nauczyła?

Sateria przychodzi codziennie na szczyt, gdzie gromadzę dla niej świeżą miłkę. Siedzimy przez cały dzień razem, a gdy zachodzi słońce, on wraca do siebie.

Drugie głupie przekonanie ludzi odnośnie ślimaków, to że nie mamy płci, a w rzeczywistości mamy aż dwie.

Cały czas spogląda na oddalony kamień, co wydaje się dziwne, na pewno coś chce mi powiedzieć. Przypomina mi to dziecięce zabawy, te w wieku, gdy jeszcze chcemy mówić, ale nie potrafimy. Podejrzewam, że chodzi o wyścig, w którym wygrywa ostatnia osoba na mecie, pod warunkiem, że nie zapomniała o całej sprawie.

Rywalizacja nie daje mi spokoju i dlatego odszedłem ze wzgórza na odległość dnia marszu. Mam nadzieję, że wkrótce skończymy tę głupotę i wrócimy do wspólnych dni. On też zszedł, ale jest daleko w tyle i ledwo go dostrzegam.

Z każdym dniem robi się coraz chłodniej. Jestem już w połowie drogi do kamienia, ale tutaj muszę się zatrzymać i przygotować na zimę. To szaleństwo, nawet nie wiem, czy faktycznie chodziło o taki zakład, czy może coś zupełnie innego?

Wróciłem do pustej muszli z uschniętym kwiatem setarią decipiens na skorupie. Porzucona stała w połowie wysokości między szczytem wzgórza a stawem. W środku nie znalazłem pamiętnika, tylko mały zapisany kawałek liścia. „aaaaaa! ty skurczybyku, wygrałeś!”. Ona również wybrała kolor perłowy.

Walentynki, prawda? Oczekujecie czegoś, co nawiąże do tego… święta? W takim razie proszę:

14 lutego

Zapraszam do swobodnej interpretacji

Po misiu chciałem przygotować kolejną ilustrację wiersza Jana Brzechwy. Miał to być Dzik i chciałem, żeby załapał się na kolejną edycję konkursu na Golden Line, gdzie tematem jest „Ucieczka”. Niestety jest bardzo mało prawdopodobne, żebym zdążył. Został więc tylko rysunek dzika:

Dzik