edrache.pl

Na tapetę

„Na tapetę” wezmę dziś omówienie kilku przypadkowych stron internetowych. Do ich odnalezienia użyłem narzędzia http://losowastrona.org/.

Wcześniej pochwalę się swoimi upadkami: 1) jestem totalnym warzywem od ataku alergii, największego jaki kiedykolwiek pamiętam 2) nie przyjęło mnie forum literackie IKAR, komentując, że to co piszę to mielizna 3) mieli rację, wysłałem tragiczny tekst na zgłoszenie 4) nie chcą mnie również na stronie esensji 5) choć opublikowali tam dzieło „trudna decyzja pogromcy smoków”.

W komentarzu oczekuję pocieszeń pisanych w stylu „a ja mam gorzej bo … [tutaj konkret]”.

http://met.blog.root.cz/2010/01/04/letosek-bude-prvnim-rokem-3d-na-webu-aneb-webgl-rules/

Zwraca uwagę zdjęcie bloggera Martina Hassmana, przestawione do góry nogami. Jaki to czytelny, oryginalny a jednocześnie międzynarodowy komunikat – „jestem świrem”. Ale to nie wszystko! Gdy najedziecie kursorem, zdjęcie odrobinę się przekręca, jak przekrzywiony obraz na ścianie. To już czyste szaleństwo. Kolejność jest tutaj niezwykle ważna, tylko w taki sposób można być obróconym o więcej niż sto osiemdziesiąt stopni.

Wpisy dotyczą modelowania 3d i są prowadzone w języku czeskim. Zabawnie wyglądają wszelkie anglicyzmy, np. „podobně jako Google vytvořil emulační vrstvu pro běh 2D canvasu v IE”. Te słowa odróżniają się pisownią. Czy tak samo nieporadnie wyglądają zapożyczenia w języku polskim? Nie przeszkadzają mi zdania typu „dwukrotnie kliknij na kombo boksa”. Powiem więcej, ja nawet wolę takie brzmienie niż „wykonaj dwumlaśnięcie na polu wielokrotnego wyboru”. Przy czym strona Martina Hassmana pozwala mi zrozumieć, jak postrzegają te zwroty ich przeciwnicy.

Wpis dotyczy grafiki trójwymiarowej w przeglądarkach. Przejrzałem załączoną próbkę animacji. Skojarzyła mi się z początkami modelowania w latach dziewięćdziesiątych. Jeśli chodzi o teorię ewolucji, ma ona specyficzny wygląd w informatyce. To nie jest sytuacja, gdzie cały świat ewoluuje jednokrotnie w poszukiwaniu doskonalszych form. Tutaj co jakiś czas prymitywne formy życia wsiadają do statku kosmicznego, lecę na niezaludnioną planetę i kolonizują ją, powtarzając ścieżkę rozwoju.

http://kiat.net/malaysia/KL/transit.html

Układ metra w Kuala Lumpur. Temat bardzo aktualny, gdyż właśnie dziś miała miejsce seria napadów na moskiewskie metro. W obydwu przypadkach jestem pod wrażeniem rozbudowanej sieci połączeń. Uwielbiam wyobrażać sobie, że to nie jest płaski plan, tylko schemat przestrzenny. Niebieskie nitki wyznaczają kartezjański układ współrzędnych, któremu fioletowa nadaje przestrzeń. W takiej interpretacji białe łączniki pełnią rolę teleportów. Skrótów działających zgodnie z hipotezą o czarnych dziurach, łączących odległe miejsca wszechświata.

Jeśli tak jest faktycznie, to jak wygląda cennik? Czy użycie teleportu jest wliczane do ceny przejazdu? Czy dezintegracja, po czym złożenie kilometr dalej powoduje zderzenia? Czy jest to jakoś kontrolowane, na przykład bramkami, jak na zjeżdżalniach wodnych? Czy te bramki robią dokładnie te same firmy co od zjeżdżalni wodnych? Jest bardzo wiele powodów, dla których chciałbym pojechać do Kuala Lumpur.

Wracając do zamachów terrorystycznych, zastanawiałem się ostatnio, dlaczego tak często celem ataku są samoloty. Z tego co wiem drobiazgowe procedury bezpieczeństwa dotyczą wyłącznie lotów a nie pociągów. Tymczasem to właśnie te drugie są potencjalnie bardziej śmiertelne. W zamachu ważniejszy od statystyki wydaje się efekt psychiczny. Większość moich znajomych boi się latać. Mam podejrzenie, że terroryści chcą jakby przywłaszczyć sobie ten lęk. Powiedzieć „boisz się latać, to dlatego, bo boisz się nas”.

Schody dla ludzi do góry nogami

Tata nauczył mnie grać w brydża, gdy byłem dzieckiem. Reguły są bardzo proste i łatwiejsze od wielu współczesnych planszówek. Na tym minimalnym gruncie stoi ogromna nadbudowa konwencji, taktycznych zagrywek i systemów licytacji. Widziałem kompletną instrukcję na dwóch stronach. Widziałem również trzystu stronnicową książkę o tym jak wybierać pierwszą zagrywaną kartę, co nazywane jest wistem. Wierzę, że właśnie to połączenie łatwości z głębią decyduje o ponadczasowości niektórych gier. Brydż jest na tyle trudny, na ile sami tego chcemy.

Szczęśliwie, na początku poznałem tylko zasady i nic nie wiedziałem o teoriach. Mogłem je proponować i odkrywać sam. Poszukiwanie sposobu skutecznej rozgrywki jest niezwykle przyjemne, nawet jeśli prowadzi do błędów. Do dziś bardziej od wygrywania wolę obmyślać, jak wygrywać. Zgodnie z tą hierarchią radosnego amatora, przez wiele lat grałem wśród rodziny i znajomych … aż pewnego dnia postanowiłem razem z tatą spróbować sił w turnieju. Zrobiliśmy to bez wcześniejszych przygotowań i zmiany nastawienia. Dlatego w sali podkowiańskiego domu kultury byliśmy jak para wariatów chodząca na głowach wśród skoncentrowanych sportowców.

Zabroniono odzywek słownych. Licytowaliśmy za pomocą kartek, które sprawiały kłopoty przy wyciąganiu. Szarpałem się z nimi, rozsypywałem bezwładnie i zrzucałem na podłogę ku przerażeniu innych. Wyraźnie czułem odmienność tego pojedynku z obcymi ludźmi, od przyjacielskich spotkań, ale nie wiedziałem jeszcze, czy mi się to zupełnie nie podoba. Gdy już opanowałem techniczne różnice, runda dobiegła końca.

W drugiej rundzie natrafiliśmy na sympatycznego mężczyznę w średnim wieku oraz podniszczoną kobietę. Podnosimy karty, licytujemy chwilę, po czym ona zwraca się do mnie z pytaniem.
- Przepraszam, co rozumiesz przez ostatnią odzywkę „dwa kier” swojego partnera? – Od kobiety buchnęło alkoholem.
- To było poparcie.
- Ale jakieś konkretne? Używacie „wspólnego języka”, czy też innego systemu licytacji?
- Nie. My licytujemy naturalnie. – szybko wyjaśnia tata.
- Proszę być cicho, pytałam syna. – Odwraca się do mnie. – A więc jakie konkretnie poparcie?
- Chyba trzy karty w kolorze kier.
- Rozumiem. Jeśli tata nie będzie miał tych trzech kierów, to wezwę sędziego! – Kobieta pomyliła nasz skrajnie amatorski poziom z próbą oszustwa.

Tata akurat posiadał obiecane trzy karty. W następnym rozdaniu awanturniczka pokazała niezwykłe umiejętności. Licytowała precyzyjnie, z piekielną łatwością rozczytywała układy, pamiętała zagrane wartości. Zastanawiałem się, w jaki sposób potrafiłaby grać na trzeźwo. Ta para ograła nas strasznie i na koniec rundy zajmowaliśmy upokarzające ostatnie miejsce. I właśnie wtedy, gdy zapaliliśmy się chęcią naprawy w ostatnim etapie, nadarzyła się do tego doskonała okazja.

Przeciwnikiem był niemrawy mężczyzna i starsza kobieta. Tata puścił mi wymowne spojrzenie, jakby to był gest podrzynania gardła ręką. Na chwilę przed pierwszym rozdaniem, staruszka chciała sprawdzić wynik. Poprosiła mnie o przeczytanie napisu, całkiem sporego, którego nie dowidzi. Przeczytałem serdecznie, po czym podekscytowany, że trafiliśmy na całkowicie niedołężną parę, odpowiedziałem tacie wymownym spojrzeniem, również jakby w geście podrzynania gardła.

Zalicytowaliśmy jak para wariatów chodząca na głowach. Oparte to było na cichym założeniu, że skoro przeciwnicy prawie nie widzą kart, możemy wpakować się w praktycznie dowolny kontrakt, który i tak ugramy. Obiecaliśmy – normalnie niemożliwy w tej sytuacji – szlemik i przystępujemy do próby. Nagle ospały mężczyzna budzi się, prostuje i koncentruje. Staruszka wyostrza wzrok. Oni tylko czekali na ten moment! Zdewastowali nas całkowicie. Pozbawili honoru.Wkopali w ziemię niczym schody, po których weszli na drugie miejsce w turnieju. I odebrali osiemdziesiąt złotych wygranej.